Ana içeriğe geç

Vektörler yetmez: hybrid search ve reranking

· 6 dakikalık okuma

RAG tutorial'larının çoğunda retrieval adımı aynı: soruyu embed et, vector store'dan en yakın chunk'ları iste, prompt'a koy. Demo sorularında iyi çalışıyor, çünkü o sorular genelde dokümanlara benzer bir dille sorulmuş oluyor. Sonra biri kutuya bir hata kodu yapıştırıyor ve genel olarak hatalardan bahseden beş chunk alıyor; hiçbiri o kodla ilgili değil.

Bu kötü bir embedding modelinin suçu değil; embedding araması zaten bunun için yapılmamış. Bu yazı, başka bir şeyi ayarlamadan önce ekleyeceğim iki parçayı anlatıyor: vektörlerin yanına keyword search ve ikisini sıralamaya göre birleştirmek, sonra da sonucun üzerine bir reranker.

Context window'a ne girer?

· 7 dakikalık okuma

Bir modelin mevcut istek hakkında bildiği her şey tek bir girdi bloğu olarak geliyor: talimatlarınız, tool tanımları, getirdiğiniz dokümanlar, o ana kadarki konuşma ve son tool'un döndürdüğü her şey. Modelin başka bir hafızası yok. Bir şey o blokta değilse, bu çağrı için yok.

Context window'lar artık o kadar büyük ki her şeyi içine koyup ayıklamayı modele bırakmak cazip geliyor. Bence bu yanlış bir varsayılan. Window bir bütçe ve her bütçe gibi, her parçanın ne için olduğuna karar verdiğinizde onu iyi harcamak daha kolay.

Model Context Protocol aslında neyi standartlaştırıyor

· 7 dakikalık okuma

Her yapay zekâ uygulaması aynı şeylere ulaşmak istiyor: repository, issue tracker, bir veritabanı, dokümantasyon. Model Context Protocol'den önce bu bağlantıların her biri her uygulama için ayrı ayrı yazılıyordu. Bir editör için yapılmış entegrasyon, bir sonrakinde işe yaramıyordu.

MCP, tek bir entegrasyonun bu dili konuşan her uygulamada çalışmasını sağlayan bir uzlaşma. Etrafındaki gürültünün düşündürdüğünden çok daha küçük ve bence en iyi tarafı da bu. Bu yazı, MCP'nin gerçekte neyi sabitlediğini anlatıyor; hepsini spesifikasyonun güncel sürümüne, 2026-07-28 revizyonuna göre kontrol ettim.

Neden her LLM çağrısının önüne bir gateway koyuyorum?

· 7 dakikalık okuma

Bir model sağlayıcısını çağıran ilk servis bunu doğrudan yapar ve bunda bir sorun yok. Dördüncü serviste her biri kendi provider key'ini tutuyor, her birinin kendi retry politikası var ve fatura gelene kadar şirketin modellere ne harcadığını kimse söyleyemiyor.

Gateway, her model çağrısının yolunda duran tek bir servis. Akıllı bir şey değil. Key'leri tutuyor, parayı sayıyor, limitleri uyguluyor, ne olduğunu kaydediyor ve bir sağlayıcı çöktüğünde trafiği başka yere taşıyor. Bunların çoğu sıradan tesisat. Bir kısmı, iki kez ödemeden retry yapmak, bu yazının büyük bölümünü hak edecek kadar ince.

Orion ailesini neden yaptım

· 4 dakikalık okuma

.NET backend'lerinin çoğu sonunda aynı düzine şeye ihtiyaç duyuyor: validation, distributed lock, audit kaydı, outbox, şifreli kolonlar, tipli ID'ler, idempotent endpoint'ler, rate limit, retry. Her ekip bunları yeniden yazıyor; her seferinde biraz farklı, her biri kendince biraz hatalı.

Orion ailesi buna benim cevabım: bu problemlerin her biri için küçük, odaklı, tek bir kalite çıtasıyla yazılmış ve NuGet'te yayınlanmış kütüphaneler.